Táim i mo chonai i gCorcaigh
December 13, 2007

Todo el mundo rajando. Que si ahora hace sol y en dos minutos llueve de cojones, que si hace frío y luego no, que cuánta humedad, que cuánto viento… Poco a poco vas frunciendo el ceño hasta que te giras y topas la mirada de un apañero santiagués que está pensando lo mismo que tú. Os encogéis de hombros y decís al unísono: pues yo me siento como en casa. Eso sí, hasta ahí. Porque esta gente es… cómo decirlo… isleña. El mundo exterior llega distorsionado, con una pátina pegajosa de horterismo con acento anglosajón y con un sabor absolutamente insípido. Su comida es el ejemplo por excelencia. No tienes pastelerías como dios manda, tienes la todopoderosa y omnisciente Cadbury (inglesa). Las especialidades irlandesas son básicamente extranjeras y todo lo demás es más o menos el resultado de dejar a un niño solito en la cocina a ver qué hace. No les gusta cocinar con aceite porque les parece grasiento, pero les echan aceite a las patatas fritas (y vinagre también). No les gusta la superficialidad en el aspecto exterior de la que nosotros adolecemos en el sur, pero todas son rubias de bote, tienen la piel naranja brillante y van maquilladas como puertas a las nueve de la mañana. Son tan poco superficiales que no limpian la puta casa en una semana… Pero hey, quizá sólo soy yo. Porque yo también rajo.
Desde que llegué aquí he…
… vomitado por alcoholismo puro (después de doce pintas, un poco de cosecha irlandesa y una sesión de drum ‘n’ bass electrizante)
… roto una puerta a patadas (todo por rescatar a mi compañero víctima de una casa vieja -como todo en Irlanda, sin el matiz de antiguo, sólo viejo-)
… salido por la noche siempre que se ha dado la oportunidad en plena época de exámenes y madrugar al día siguiente para estudiar (nada, repito, nada recomendable)
… bebido más de lo que debería jamás (no es mi culpa, es el país, que estoy en armonía con el entorno)
… gastado más de doscientos euros en un fin de semana
… conocido a más de doscientas personas (incluyendo saber el nombre de la mayoría y pararme a hablar con ellos si nos vemos)
… jugado a “yo nunca” y descubrir cosas que realmente no te esperarías (y otras que descubres que son universales -como que todas las mujeres bebieron cuando uno dijo yo nunca he fingido un orgasmo)
… comido de lo mejor y de lo peor (entre lo mejor sólo existen cuatro cosas irlandesas: pan -de molde, no tienen de otro-, leche, huevos y patatas -como mínimo tan buen@s como en Jalisia-)
… jugado a hurling
… encontrado tres veces a la mujer de mis sueños (aunque sólo una realmente se merece el título -francesa, previsiblemente-)
… aprendido irlandés (la frase del título significa vivo en Cork y se pronunciaría algo así como táim i mo joni i gorquig)
… sido víctima de flirteo por la profesora de irlandés
… aprendido que, después de todo, merece la pena ir a clase en la universidad (aquí, claro)
… echado de menos por primera vez a mis seres queridos (¿por qué coño tenemos que decir seres? ¿Hay que diferenciarlos de objetos y a su vez especificar que no todos son humanos pero efectivamente están vivos?)
… olvidado lo que iba a decir. Así que otro día más.
KATSUMOTO (O.S.)
A perfect blossom is a rare thing…
Algren turns. Katsumoto is kneeling nearby, meditating.
KATSUMOTO
You could spend your life looking for one.
And it would not be a wasted life.
The Last Samurai
Listening to (right now): The Who – The Seeker
Parabéns!!!,Alles gute zum Geburstag für dich!!!,Happy birthday, brother!!!.
E resulta que es ti o que nos agasalla algo.
Sobre o post: That’s it!!!.
P.D: Vouno leer cinco veces máis.XD
Como diría un colega catalino: “Son unos rancios…”, frase que obtiene como respuesta: “Fue a hablar de puta…”. Me alegro de que aún tengas la oportunidad de decir “eh, esa chica me está mirando…”, aunque sea de una profesora. Pero que sepas que no estás cumpliendo la expectativa más importante de un Orgasmus en toda regla… me voy a enfadar… y vas a llorar, vas a llorar…
Por cierto, congratulations por tu aumento en la mayoría de edad, ya puedes pedir que te paguen bien las cincuentonas deseosas de hombres latinos, porque tienes muchas copas a pagar en la lista de la cova…
A imaxe… ¿qué dicir?… moi bucólica! Pareces perdido no medio da natureza, deixando que o aire limpo pase a través das túas vías aéreas, desgastadas por causa da colleita galego-irlandesa.
Unha longa lista de cousas que agardo que expliques con máis detalle ou, no seu defecto, que alongues pra intentar sentirnos como te levas ti sentido dende que estás aí.
E por certo… PARABÉNS PARA TI, COMPANHEIRO DO METAL
A ver, Jorgito, antes de nada…Felicidades! Xa estás un día máis preto do xuicio final (volver ó Ferrol do puñeteiro caudillo). Que non! Que era bromita! Que o pases ben e que bebas todo canto poidas. Pero agora falando en serio, que peniña me das, que en Irlanda non fan choupa guisada. Ten que ser horrible…
Calla Osón, que ya estoy llorando yo por ti… Qué trauma dios…
La foto es de un parque en Dublín (por una vez el tiempo acompañó divinamente) y, como suele ocurrir, ni me enteré de la foto.
Feni querida, cómo decírtelo… ¡no voy a volver a ese puto agujero! xDDDD Y sí, tienes toooda la razón del mundo con lo de chup… uy espera que leí mal.